Og her har eg høyrt at Tarjei Vesaas, nei, han kunne ikkje skrive dikt. Han skreiv utrulege romanar, men dikt, nei, det kunne han ikkje, og så går eg til bokhandelen og kjøper meg dikta då, likevel, på sett og vis på trass, og så opnar eg boka og les:

Snø og Granskog

Tale om heimsleg -
snø og granskog
er heimsleg.

Frå første stund
er det vårt.
Før nokon har fortalt det,
at det er snø og granskog,
har det plass i oss -
og sidan er det der
heile heile tida.

Meterdjup fonn
kring mørke tre
- det er for oss!
Innblanda i vår eigen ande.
Heile heile tida,
om ingen ser det,
har vi snø og granskog med.

Ja lia med snøen,
og tre ved tre
så langt ein ser,
kvar vi er
vender vi mot det.

Og har i oss ein lovnad
om å koma heim.
Koma heim,
gå borti der,
bøye greiner,
- og kjenne så det fer i ein
kva det er å vera der ein høyrer til.

Heile heile tida,
til det er sløkt
i våre innlandshjarte.

—-

og det er då vel bra, dette?

So much depends
upon

a red wheel
barrow

glazed with rain
water

beside the white
chickens.

seier no berre eg (og William Carlos Williams).

Forferdeleg!

Fin dokumentar. Sjå den innan måndag 29. Mars!

For eit herleg, barnsleg bilete! Vive la révolution surréaliste!

(Foresten, tittelen tyder “vår kollega Benjamin Péret fornærmar ein prest” eller noko i den dur.)

No har det nett vore ran, endåtil med ein “våpenlignende gjenstand”, på Sagene sin kjære bingo, om lag 50 meter frå huset mitt.

Eg trur eg kreperer av spenning.

Anders Bodegård skriv i føreordet til Gombrowicz:

“Til Rita säger han de vakra orden: “Jag är centrum i universum, men det är du också.” Kanskje är det så att när han blåser upp sig själv, blåser han upp också mig, dig.”

Eg har tru på slik litteratur. Trur eg.

Marta Norheim intervjuar Karl Ove Knausgård:

606874