Jepp. Det stemmer. Eg har nett tømt i meg to digre koppar kaffi for å varme opp kroppen min etter fire timar i kulda på Ullevål Stadion. Kjekk kamp, kjekt at Aafk sigra, men mest byrja eg å gle meg til fotballkampen eg skal på i London om litt over to veker. Blackburn borte mot Fulham ein sein, og sikkert dritkald, onsdagskveld blir heilt topp! Har også to dagar i London som kan nyttast til kva som helst. Førebels har eg tenkt meg ut følgjande:
1. National Gallery – Eg var der tidlegare i år, og likte meg godt. Eg har alltid litt merkelege kjensler når eg vitjar museum. Nokre gongar kan eg nærast verte røyrd til tårer, medan eg andre gongar er heilt tom og uinteressert. Oftast får eg mest ut av å rase gjennom muséet i stor fart, velge ut fem-seks bilete og så bruke litt tid på dei. Det gjer opplevinga særs knytt til nokre få bilete, og ein kan nok meine at ein burde få med seg fleire bilete dei få gongane ein er på museum, men må ikkje ein eigentleg knytte seg sterkt, om kunst i det heile teke skal gi meining? Hugsar særskilt desse bileta frå National Gallery:
(Ser du daudingskallen nede i midten?)
Denne Turner-fyren gjer seg nok betre IRL (in real life, som dei sa før internettet kom).
2. Camden Town
Var der ein haustkveld for nokre år sidan. Hugsar mykje lys, mykje varme, og ein eller annan eple- og kaneldrikk.
3. Nye skor
Helst kvite. Dei kvite skorne eg har er heilt utslitne. Eg har riktignok nye, svarte skor, men svarte skor er ikkje heilt det same. Litt trist er det, rett og slett.
Elles orkar ikkje å kome med store oppdateringar om livet i Oslo. Her er fint, her er flott. Eg er ganske aktiv og prøver å få med meg mykje. Har slutta å la meg styre av det ofte sjølvskapte behovet for kvile og ro. Ein kan då heller sjølv definere kva kvile og ro er, og slik gjere alt mykje lettare for seg sjølv.
Eg les jo ein del, sidan det faktisk er litteratur eg studerar, men eg trur likevel at eg faktisk las meir før eg byrja studia. Og dei siste vekene har eg eigentleg stort lese ting utanfor pensum. Det er kanskje optimistisk å ta til på Karl Ove Knausgård sitt nye, 2700 sider lange verk (Kjem ut i seks delar, alle før eg er ferdig med studieåret), men når ein er fengsla har ein eigentleg ikkje noko valg. No er det ca tjue dagar til eksamen, så eg må vel ta til att på pensumet snart.
Det er rart å skrive på denne måten att, etter å berre ha skrive fagtekster i ei periode. Språkleg presisjon er viktig i ei analyse, men stend ikkje naudsynleg så sterkt i ei friare korttekst. Dei gamle grekarane nytta ofte uttrykket “ord over grind” (Grinda er då tennene), gjerne der det som var sagt kunne vere upassande, fornærmande, sjølvutslettande, eller rett og slett litt for sant, litt for korrekt, litt for treffande. “Hvi slapp du desse ord over grind” er eit spørsmål som gjeng att i Homer sine epos. Det er kanskje viktig å vere litt raus med orda i blogginga? Ikkje naudsynleg tenkje så mykje over alt, men heller sleppe laus? Litt flaut vert no det, uansett. I alle høve, blogginga føregår no her:
Om du lurer på kva fargeklatten nede i venstre hjørne er:
Nemleg, ei slags rubiks kube.
Medan vi er inne på morosame ting:
Vi såg A Christmas Carol på 3D-Kino. Det var ein skikkeleg fin film. 3D og briller og slikt er kanskje meir KULT enn morosamt. Fleire kule ting:
Ein 2CV vi traff på i Frankrike i sommar. Ein slik skal eg ha. Meir kult:
Ein teikneserieversjon av Dante si guddommelege komedie. Omsett frå italiensk til nynorsk. Den er i stripeform (altså med såkalla punchlines). Greit, kanskje meir NØRD enn KULT.
Eg vil også nytte bloggen min som ein slags offentleg post it-lapp. Det gjeld årets julegåveynskjer. Med ein gong vi kjem til desember vert eg ute av stand til å hugse kva eg ynskjer meg, men no, tidleg i november, har eg altså fortsatt full kontroll. Eg ynskjer meg ein squash-racket og eg ynskjer meg denne boka av Tim Wendelboe:
Berre for å byggje opp forventningar og slikt: I ein komande post lyt eg nok skrive noko om at eg skal til Japan ein tur neste år (ikkje heile neste år, då, berre to veker). Japan er nemleg drita kult på ganske mange vis. Berre for å nemne nokre kule japanske ting på S: Studio Ghibli, samuraiar og sushi.
Og berre for å fortsette dette skamlause ord-over-grind-prosjektet ei lita stund til, så kan eg nemne at eg har ete viltgryte med rognebærgelé til i dag, og at eg no, i eit forsøk på å utvide min musikalske forståingshorisont, høyrer på ein song som heiter “Sur som rognebær” av eit band eg ikkje tørr nemne namnet på offentleg. Poenget er uansett at når først småsære saker som rognebærgelé eller lønnesirup eller akasiahonning dukkar opp i livet mitt, så gjer dei det minst to, og helst tre, gongar same dag! Difor reknar eg med at når eg no går for å sjå vidare på “Apocalypse now!”, så dukkar det nok opp rognebær, i geléform eller ikkje, ein eller annan stad midt i tjukkaste jungelen i Vietnam.
“The horror! The horror!”
