Eivind Myklebust

Eg ynskjer meg dette spelet til jul!

Som svar på særs uvenleg og lite konstruktiv kritikk til forrige post kjem no ein post som er meint å vere ENDÅ lengre og ENDÅ mindre fokusert. Der det er høveleg (som i både denne og forrige setning) skal eg også leggje inn STORE bokstavar og UTHEVA ord. Ropeteikn og bilete og pisspreik skal også få plass. Dersom det let seg gjere skal eg også skrive noko om salat.

NEIDA (viktig å påpeike)

Eg har lenge trudd at Oslo manglar ein ordentleg filmfestival (sett vekk i frå film fra sør og slikt då). Eg har difor vore nyfiken på BIFF (Bergen Internasjonale Filmfestival) og TIFF (Tromsø blablabla). No viser det seg at Oslo har ein slik internasjonal filmfestival, nemleg OIFF. For eit namn! Og for eit program! Festivalen byrjar i morgon, men sidan eg skal på konsert med Tord Gustavsen Ensemble i morgon og Kings of Convenience på fredag, vert det ikkje festivalstart før etter jobb laurdag for min del (Berre for å halde oppe parentesprosenten: “før etter” er ganske artig å skrive). Frå og med laurdag går det slag i slag, berre avbrote av ein svipptur til London, litt eksamenslesing og nokre skarve jobbtimar.

Oppramsing:

Laurdag skal eg sjå New York, I Love You og The Imaginarium of Doctor Parnassus.

Søndag skal eg sjå Mary and Max

Måndag skal eg sjå Cold Souls og 9

Tysdag skal eg sjå anten White Material eller Metropia

Onsdag skal eg sjå…. NEIDA.. då reiser eg nok til London, du.

Laurdag er eg tilbake att og då skal eg sjå Fantastic Mr. Fox

Verkar kjekt, kva?

Vidare vert det planlegging av tur til Japan på søndagen. Og så har eg høyrt rykte om at det luskar ein heimeeksamen rundt i buskene på fronter dagen etter.

No er det tid for svevn. Eller for å seie det som Olav Nygard ville ha sagt det:

“No reiser kvelden seg i vesterbrun,
han trør på lette føter gjenom tun
og skuggeveven fjell-imillom hengjer.
Det gjeng ei kviskring gjenom kjørr og lyng,
og talatrasten skifter ljod og syng
med avdagsskjelven under sine strengjer.”

Jepp. Det stemmer. Eg har nett tømt i meg to digre koppar kaffi for å varme opp kroppen min etter fire timar i kulda på Ullevål Stadion. Kjekk kamp, kjekt at Aafk sigra, men mest byrja eg å gle meg til fotballkampen eg skal på i London om litt over to veker. Blackburn borte mot Fulham ein sein, og sikkert dritkald, onsdagskveld blir heilt topp! Har også to dagar i London som kan nyttast til kva som helst. Førebels har eg tenkt meg ut følgjande:

1. National Gallery – Eg var der tidlegare i år, og likte meg godt. Eg har alltid litt merkelege kjensler når eg vitjar museum. Nokre gongar kan eg nærast verte røyrd til tårer, medan eg andre gongar er heilt tom og uinteressert. Oftast får eg mest ut av å rase gjennom muséet i stor fart, velge ut fem-seks bilete og så bruke litt tid på dei. Det gjer opplevinga særs knytt til nokre få bilete, og ein kan nok meine at ein burde få med seg fleire bilete dei få gongane ein er på museum, men må ikkje ein eigentleg knytte seg sterkt, om kunst i det heile teke skal gi meining? Hugsar særskilt desse bileta frå National Gallery:

(Ser du daudingskallen nede i midten?)

Denne Turner-fyren gjer seg nok betre IRL (in real life, som dei sa før internettet kom).

2. Camden Town

Var der ein haustkveld for nokre år sidan. Hugsar mykje lys, mykje varme, og ein eller annan eple- og kaneldrikk.

3. Nye skor

Helst kvite. Dei kvite skorne eg har er heilt utslitne. Eg har riktignok nye, svarte skor, men svarte skor er ikkje heilt det same. Litt trist er det, rett og slett.

Elles orkar ikkje å kome med store oppdateringar om livet i Oslo. Her er fint, her er flott. Eg er ganske aktiv og prøver å få med meg mykje. Har slutta å la meg styre av det ofte sjølvskapte behovet for kvile og ro. Ein kan då heller sjølv definere kva kvile og ro er, og slik gjere alt mykje lettare for seg sjølv.

Eg les jo ein del, sidan det faktisk er litteratur eg studerar, men eg trur likevel at eg faktisk las meir før eg byrja studia. Og dei siste vekene har eg eigentleg stort lese ting utanfor pensum. Det er kanskje optimistisk å ta til på Karl Ove Knausgård sitt nye, 2700 sider lange verk (Kjem ut i seks delar, alle før eg er ferdig med studieåret), men når ein er fengsla har ein eigentleg ikkje noko valg. No er det ca tjue dagar til eksamen, så eg må vel ta til att på pensumet snart.

Det er rart å skrive på denne måten att, etter å berre ha skrive fagtekster i ei periode. Språkleg presisjon er viktig i ei analyse, men stend ikkje naudsynleg så sterkt i ei friare korttekst. Dei gamle grekarane nytta ofte uttrykket “ord over grind” (Grinda er då tennene), gjerne der det som var sagt kunne vere upassande, fornærmande, sjølvutslettande, eller rett og slett litt for sant, litt for korrekt, litt for treffande. “Hvi slapp du desse ord over grind” er eit spørsmål som gjeng att i Homer sine epos. Det er kanskje viktig å vere litt raus med orda i blogginga? Ikkje naudsynleg tenkje så mykje over alt, men heller sleppe laus? Litt flaut vert no det, uansett. I alle høve, blogginga føregår no her:

Om du lurer på kva fargeklatten nede i venstre hjørne er:

Nemleg, ei slags rubiks kube.

Medan vi er inne på morosame ting:

Vi såg A Christmas Carol på 3D-Kino. Det var ein skikkeleg fin film. 3D og briller og slikt er kanskje meir KULT enn morosamt. Fleire kule ting:

Ein 2CV vi traff på i Frankrike i sommar. Ein slik skal eg ha. Meir kult:

Ein teikneserieversjon av Dante si guddommelege komedie. Omsett frå italiensk til nynorsk. Den er i stripeform (altså med såkalla punchlines). Greit, kanskje meir NØRD enn KULT.

Eg vil også nytte bloggen min som ein slags offentleg post it-lapp. Det gjeld årets julegåveynskjer. Med ein gong vi kjem til desember vert eg ute av stand til å hugse kva eg ynskjer meg, men no, tidleg i november, har eg altså fortsatt full kontroll. Eg ynskjer meg ein squash-racket og eg ynskjer meg denne boka av Tim Wendelboe:

Berre for å byggje opp forventningar og slikt: I ein komande post lyt eg nok skrive noko om at eg skal til Japan ein tur neste år (ikkje heile neste år, då, berre to veker). Japan er nemleg drita kult på ganske mange vis. Berre for å nemne nokre kule japanske ting på S: Studio Ghibli, samuraiar og sushi.

Og berre for å fortsette dette skamlause ord-over-grind-prosjektet ei lita stund til, så kan eg nemne at eg har ete viltgryte med rognebærgelé til i dag, og at eg no, i eit forsøk på å utvide min musikalske forståingshorisont, høyrer på ein song som heiter “Sur som rognebær” av eit band eg ikkje tørr nemne namnet på offentleg. Poenget er uansett at når først småsære saker som rognebærgelé eller lønnesirup eller akasiahonning dukkar opp i livet mitt, så gjer dei det minst to, og helst tre, gongar same dag! Difor reknar eg med at når eg no går for å sjå vidare på “Apocalypse now!”, så dukkar det nok opp rognebær, i geléform eller ikkje, ein eller annan stad midt i tjukkaste jungelen i Vietnam.

“The horror! The horror!”

Har du lyst å bu i Oslo frå 1. August?

Er du eit godt menneske?

Likar du tanken på å bu attmed to personar som heiter det same? (Litt greit å forhalde seg til, kanskje?) [om du heiter Eivind du òg, så er det sjølvsagt ein kjempefordel. Du er i så høve nærmast garantert plass]

Vil du vere nabo med kyrkja som “De Usynlige” er spelt inn i? DETTE ER SVÆRE GREIER, KVA? (Eg lyt vel kanskje sjå filmen, då.)

Har du ein ven eller ei veninne som også svarar ja til alle spørsmåla ovanfor?

Ta kontakt!

Denne veka har eg debutert som artikkelforfattar for www.shutterchronicle.com

Svære greier.

I debutartikkelen tek eg meg vatn over hovudet og skriv ting som t.d “fastidious gustatory nerve”: kanyovu-tree-project-tanzania

Per Petterson: Hvordan går det for tiden?

Ari Behn: Jeg forbanner tiden!

Per Petterson: Jeg forbanner tiden selv!

Tenkte eg skulle nyte absurditeten ved aa ha iphone. Eg staar no og lagar middag, medan eg tek bilete og bloggar om det. Kvar skal dette ende? Kvar er vi paa veg?

Ein forferdeleg ærleg film om sjølvmord på Golden Gate Bridge i San Francisco. Mange dokumentarfilmar er jo rørande og sterke og alt, men denne tek nok kaka.

Eg, for min del, kosa meg då eg var der.

Som tidlegare sivilarbeidar er det vel obligatorisk å resitere dikt som dette av Bertolt Brecht. Omsett av Olav H. Hauge:

GENERAL, DEN TANKEN DIN ER EI

STERK VOGN

Han kan brjota ned skog og drepa hundra mann.

Men han har eit lyte:

Han må ha ein førar.

—-

General, det bombeflyet der er godt.

Det kan fjuka snøggare enn vinden og bera meir enn

ein elefant.

Men det har eit lyte:

Det må ha ein mekanikar.

—–

General, ein mann er nyttig.

Han kan fjuka og han kan drepa.

Men han har eit lyte:

Han kan tenkja.

—-

Og som menneske er det vel obligatorisk å bli rørt av folk som dette:

—-

Til slutt kan det nemnast at enkelte stader er finare enn andre:

Meld dykk som frivillige til dei nynorske festspela! Onsdag 24. Juni til Søndag 28. Juni.